سابقه و هدف: تعدادی از دردهای حاد شکمی، مبهم (Atypic) بوده و علایم و یافته های کلینیکی و پاراکلینیکی موجود نیز، مشخص کننده بیماری خاصی نیستند و از طرفی، ضرورت انجام جراحی را هم نمی توان اثبات کرد. در این گونه موارد که تشخیص مبهم و روشهای تشخیصی موجود کمک کننده نیستند، احتمالا لاپارروسکوپی تشخیصی می تواند روش موثری برای یافتن پاتولوژی های داخل شکم، باشد. این مطالعه به منظور بررسی قدرت تشخیصی لاپاراسوکوپی در بیماران مراجعه کننده با دردهای حاد مبهم شکم، به بیمارستان امام خمینی (ره) ساری انجام شده است.مواد و روشها: نمونه های مورد پژوهش 28 بیمار بودند که (اردیبهشت تا اسفند 1380) به علت دردهای مبهم شکمی به اورژانس جراحی بیمارستان امام مراجعه کردند و بعد از گرفتن شرح حال کامل و انجام معاینات بالینی و اقدامات پاراکلینیکی لازم به تشخیص قطعی نرسیده و به مدت 18-24 ساعت تحت نظر قرار گرفتند، بعد از این مدت، در صورتی که به نتیجه و یا اندیکاسیون لازم برای عمل جراحی نرسیدند، لاپاروسکوپی تشخیصی انجام گردید. مشاهدات و اقدامات انجام شده در حین لاپاروسکوپی ثبت و کلیه نمونه های پاتولوژی برداشته شده جهت بررسی و تایید تشخیص به آزمایشگاه فرستاده شد، نتایج حاصله، با نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت و حساسیت، ویژگی و قدرت پیش گویی کنندگی مثبت و منفی آزمون محاسبه شد.یافته ها: از 28 بیمار مورد مطالعه 55.5 درصد زن و میانگین سنی نمونه ها 15.16±31.23 سال بود. حساسیت لاپاراروسکوپی در تشخیص ضایعات داخل شکمی 84.6 درصد، ویژگی آن 85.7 درصد، قدرت پیش گویی مثبت آن 91.6 درصد و قدرت پیش گویی کنندگی منفی آن 75 درصد بود. همچنین حساسیت لاپاروسکوپی در تشخیص آپاندیسیت حاد 75 درصد و ویژگی آن 85.7 درصد، قدرت پیش گویی مثبت 85.7 درصد و قدرت پیش گویی منفی 75 درصد بود. استنتاج: لاپاروسکوپی می تواند در تشخیص دردهای مبهم شکمی به ویژه در مواردی که اقدامات کلینیک و آزمایشات غیر تهاجمی، تشخیص قطعی را مشخص نکرده اند، کمک کننده بوده و از اتلاف وقت و هزینه و انجام لاپاروتومی های بی مورد و عوارض آن، همچنین از تاخیر در تشخیص بیماریهای خطرناک بکاهد.

زمینه و هدف: مالروتاسیون روده به طور معمول در اولین ماه های زندگی تظاهر می کند ولی گاهی ممکن است در مراحل بعدی زندگی تظاهر نماید که باعث روند دشوارتر تشخیص و اشتباهات احتمالی می شود. تشخیص بالینی مالروتاسیون به ویژه در کودکان بزرگتر و بزرگسالان مشکل است چرا که تظاهرات آن در این مرحله غیر اختصاصی بوده و به ندرت مورد توجه قرار می گیرد. در این موارد اغلب تشخیص با تاخیر صورت می گیرد.مواد و روش ها: در این مطالعه، اطلاعات مربوط به 11 بیمار بالای یک سال که مالروتاسیون روده داشتند و تحت «عمل جراحی لد» قرار گرفته بودند بررسی شد و اطلاعات زیر استخراج شد که شامل نشانه های شایع، سن بروز علایم، تاخیر در تشخیص، فاصله زمانی بین بستری تا عمل جراحی، تشخیص های نادرست قبلی، اقدامات تشخیصی، یافته های جراحی، عوارض و پیامد بیماران بود.یافته ها: نشانه های شایع به صورت استفراغ صفراوی (100%)، دردهای شکمی راجعه (54%)، و یبوست (45%) بودند. سایر نشانه ها و علایم فیزیکی شامل دهیدراتاسیون، دیستانسون شکمی، تب، کاهش وزن، عدم دفع گاز و مدفوع و اسهال می شوند. پنج مورد از 11 بیمار، علایمشان از دوران نوزادی شروع شده بود. میانه سن بروز نخستین نشانه بیماری 30 روزگی بود. متوسط فاصله زمانی بین بروز اولین نشانه ها و عمل جراحی اصلاح کننده مالروتاسیون حدود 22 ماه بود. متوسط زمان بین بستری و جراحی 7.3 روز بود. قبل از تشخیص قطعی، 22 تشخیص افتراقی برای این بیماران در نظر گرفته شده بود و برخی از آنان تحت درمان های نادرست قرار گرفته بودند. بررسی های رادیولوژیک با ماده حاجب مالروتاسیون را بهترین تشخیص داده بودند. هیچ یک از 5 بیماری که تحت سونوگرافی شکم قرار گرفته بودند، به این روش تشخیص داده نشدند.نتیجه گیری: تشخیص مالروتاسیون روده باید در تمام کودکان در هر سنی و حتی در بالغینی که علایم انسداد روده باریک دارند و یا از دردهای مزمن و مبهم شکم رنج می برند و همچنین در بیماران مشابه دیگری که مشکلات مبهم شکمی دارند و به درمان های دیگر جواب نمی دهند، در نظر گرفته شود. اگرچه بعضا سونوگرافی شکم را به عنوان یک بررسی تشخیصی غربالگری توصیه کرده اند، ولی در مراکزی که امکانات لازم در این زمینه وجود ندارد، لازم است تا در موارد مشکوک بررسی های رادیولوژیک با ماده حاجب ترجیحا فوقانی دستگاه گوارش جهت رد مالروتاسیون انجام شود.

بیماران با دردهای مبهم شکمی یکی از موارد شایع مراجعه به اورژانس ها است که همیشه مشکل ساز بوده است. این بیماران چندین روز بدون تشخیص بستری می شوند. یا با گرفتن رادیوگرافی های مختلف، آزمایشات، سونوگرافی و سی تی اسکن و یا حتی عمل جراحی بدون پاتولوژی متحمل هزینه و اتلاف وقت زیاد می گردند. لاپاراسکوپی به عنوان یک روش جدید نسبتا کمتر تهاجمی امکان دسترسی به تمام حفره شکم و لگن به جز کلیه ها را با بزرگنمایی چندین برابر را می دهد. برش جراحی یک سانتی متر زیر ناف، باز کردن جلد و زیر جلد و عبور لوله پورت ده میلی متری مخصوص و عبور لنز اسکوپی با بی هوشی عمومی با درصد بالای تشخیصی و درمانی است و می تواند روش جایگزین لاپاراتومی تشخیصی باشد. در این مطالعه 25 مورد از 572 بیمار که به علت دردهای مبهم شکمی در بیمارستان بستری شدند، بعد از انجام آزمایش، رادیوگرافی، سونوگرافی، حتی سی تی اسکن و معاینه های مکرر، درد بیماران ادامه داشت به علت عدم تشخیص قطعی تحت عمل لاپاراسکوپی تشخیصی قرار گرفتند. در 20 بیمار (با دقت 80 درصد) پاتولوژی مشخص شد که تعداد 16 بیمار از طریق لاپاراسکوپی و تعداد 4 بیمار با لاپاراتومی عمل شدند. 5 بیمار (20 درصد) با لاپاراسکوپی نرمال بودند که 18 تا 24 ساعت بدون عارضه ای مرخص شدند.

مقدمه: هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان نوروفیدبک بر افسردگی، اضطراب و استرس بیماران زن مبتلا به دردهای شکمی روان تنی مزمن کلینیکی در شیراز بود.روش: این پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری این پژوهش تمامی زنان مبتلا به دردهای شکمی روان تنی مزمن بود که ازاین بین نمونه ای به حجم 40 نفر انتخاب شدند که ازاین بین، پژوهش نهایتا با 30 نفر (15 نفر گروه آزمایش و 15 نفر گروه کنترل) انجام شد. این افراد به صورت تصادفی در 2 گروه 15 نفری در دو گروه آزمایش و گروه کنترل گمارده شدند. در این روش مداخله، گروه آزمایش تحت 10 هفته (هر هفته سه جلسه 40 دقیقه ای) درمان نوروفیدبک قرار گرفتند و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد و در لیست انتظار قرار گرفت. همچنین گروه های آزمایش و کنترل پرسشنامه افسردگی، اضطراب و استرس را در مرحله پیش آزمون و پس آزمون کامل کردند. برای تجزیه وتحلیل داده ها از تحلیل کوواریانس چند متغیره استفاده شد.یافته ها: نتایج حاصل از تحلیل کوواریانس نشان داد که درمان نوروفیدبک بر کاهش اضطراب و افسردگی موثر بود (p<0.001). به عبارت دیگر 53 درصد از تغییرات افسردگی و 57 درصد از تغییرات اضطراب آزمودنی ها به وسیله نوروفیدبک بود، اما نوروفیدبک بر استرس تاثیری نشان نداد.نتیجه گیری: نوروفیدبک توانست افسردگی و اضطراب زنان مبتلا به دردهای شکمی را کاهش دهد ولی به میزان استرس آنان تاثیری نداشت.

پیش زمینه و هدف: دردهای مزمن (راجعه) شکمی یکی از شکایات شایع دوران کودکی است و به صورت دردهای شکمی که حداقل برای سه ماه متوالی اتفاق بیفتد و در عملکرد طبیعی کودک تاثیر بگذارد تعریف می شود. دردهای راجعه شکمی به دو دسته عضوی (ارگانیک) و غیرعضوی (فونکسیونل) تقسیم می شود. قبلا تصور می شد بیش از نود درصد دردهای راجعه شکمی در کودکان فونکسیونل می باشد در حالی که با پیشرفت تکنولوژی و انجام بررسی های دقیق تر نظیر آندوسکوپی این میزان روز به روز کاهش می یابد. در این مطالعه یافته های کودکانی را که با دردهای راجعه شکمی تحت آندوسکوپی قرار گرفته بودند مورد بررسی قرار دادیم.روش کار: این مطالعه توصیفی - مقطعی بعد از تصویب در کمیته اخلاق دانشگاه، به روش نمونه گیری سرشماری در بخش آندوسکوپی کودکان بیمارستان مطهری بین سال های 1388 تا 1390 اجرا شد. کودکان یک تا 15 ساله که به دلیل درد مزمن شکم مراجعه کرده بودند و در معاینه درد اپیگاستر داشتند و علت دیگری هم برای دردشان یافت نمی شد وارد طرح شدند و بعد از اخذ رضایت کتبی از والدین آن ها تحت آندوسکوپی فوقانی قرار گرفتند.نتایج: از 250 کودک با میانگین سنی 3.1±8.06 که تحت آندوسکوپی فوقانی قرار گرفتند تعداد 106 کودک (42.4 درصد) پسر و 144 بیمار (56.6 درصد) دختر بودند. برای 192 بیمار (76.8 درصد)، 111 مورد دختر (57.8 درصد) و 81 مورد پسر (42.2 درصد) یافته پاتولوژیک در نمونه های بیوپسی گزارش شد. تنها 58 کودک (23.2 درصد) با میانگین سنی 3±7.48 درد شکمی فونکسیونل داشتند. پاتولوژی نمونه های بیوپسی برای 142 کودک (56.8 درصد) گاستریت، 86 کودک (34.4 درصد) ازوفاژیت و 60 کودک (24 درصد) دئودنیت گزارش شده بود و تعدادی از بیماران درگیری چند ناحیه را با هم داشتند. تعداد 72 کودک (28.8 درصد) با میانگین سنی 2.9±8.5 عفونت هلیکوباکتر پیلوری مثبت داشتند که درصد از بیماران ما را تشکیل می دادند.نتیجه گیری: از یافته های این مطالعه چنین نتیجه گیری می شود که اغلب دردهای مزمن (راجعه) شکمی کودکان علت ارگانیک دارد و بهتر است توسط یک فوق تخصص گوارش مورد بررسی قرار گیرد.

زمینه و هدف: کولونوسکپی روشی تهاجمی است که برای بیمار به ویژه کودکان ناراحت کننده و دردناک است. هدف از تحقیق حاضر بررسی میزان تاثیر تجویز قطره خوراکی سوپرمینت (اسانس نعناع) بر درد و رضایتمندی بیمار پس از عمل کولونوسکوپی بوده است. روش بررسی: در این مطالعه کارآزمایی بالینی، 101 بیمار کاندید عمل کولونوسکوپی به روش در دسترس انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. به گروه شاهد (50 نفر) دارویی تجویز نشد. به گروه مورد (51 نفر)، 20 قطره خوراکی سوپرمینت 30 دقیقه قبل از کولونوسکوپی خورانده شد. پس از عمل کولونوسکوپی با استفاده از پرسشنامه استاندارد میزان درد و رضایتمندی بیمار بررسی شد. داده ها توسط آزمون توصیفی و تحلیلی (t-test) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: میانگین میزان دردهای شکمی در گروه شاهد 0.527±2.500 و در گروه مورد 0.491±1.625 از نمره 10 بود (P<0.05). در گروه شاهد 8% اطفال و در گروه مورد 17.6% اطفال با درجه عالی رضایت داشتند. در گروه مورد میانگین درجه رضایت بیماران 0.566±2.607 و در گروه شاهد 0.389±1.833 بود (P<0.05). زمان کولونوسکپی در گروه مورد به طور معنی داری کمتر از گروه شاهد بود (P<0.05). نتیجه گیری: تجویز اسانس نعناع به کودکان قبل از عمل کولونوسکوپی باعث کاهش دردهای شکمی و افزایش رضایتمندی بیمار پس از عمل کولونوسکوپی می شود.

سابقه و هدف:  اختلالات درد عملکردی شکم از بیماری های شایع دستگاه گوارش در کودکان هستند که با درد مزمن یا مکرر شکم بدون ناهنجاری های آناتومیک و یا بیوشیمیایی مشخص می شوند. هدف مطالعه حاضر، تعیین اثربخشی پروبیوتیک لاکتوباسیلوس روتری در مقایسه با دارونما در درمان دردهای عملکردی شکمی کودکان بود. مواد و روش ها:  این کارآزمایی بالینی تصادفی شده بر روی 180 کودک 5 تا 15 ساله مبتلا به درد شکمی عملکردی، مراجعه کننده به کلینیک های گوارش کودکان بیمارستان مفید تهران و بیمارستان بعثت همدان، بر اساس معیارهای Rome IV انجام شد. کودکان به طور تصادفی به دو گروه مداخله و دارونما تقسیم شدند. گروه مداخله ساشه پروبیوتیک روتفلور و گرو دارونما ساشه حاوی مواد بی اثر در بسته بندی مشابه را به صورت روزانه به مدت چهار هفته دریافت کردند. شدت و تعداد درد شکمی در طول درمان به صورت هفتگی توسط والدین، براساس Oucher Pain Scale، ارزیابی و ثبت شد. در نهایت داده ها با نرم افزار SPSS نسخه 26 تحلیل و مقایسه گردید. یافته ها: شدت درد در گروه مداخله به طور معناداری در طول درمان کاهش داشته است (0/05P<) اما در گروه دارونما کاهش شدت درد، معنادار نبود. شدت درد در هفته اول تا سوم در گروه مداخله کمتر از گروه دارونما بود، اما تفاوت بین دو گروه از نظر آماری معنادار نبود. در هفته چهارم، شدت درد در گروه مداخله به طور معناداری کمتر از گروه دارونما گزارش شد (0/031P=). همچنین میانگین تعداد دفعات درد شکمی در هر دو گروه در طول درمان به طور معناداری کاهش یافت (0/05P<). میانگین تعداد دفعات درد در طول درمان در گروه مداخله به طور معناداری کمتر از گروه دارونما بود (0/05P<). نتیجه گیری: پروبیوتیک لاکتوباسیلوس روتری در مقایسه با دارونما، شدت و تعداد دفعات درد شکمی را در کودکان مبتلا به دردهای عملکردی شکمی به طور معناداری کاهش می دهد. بنابراین، می توان از آن به عنوان یک روش کنترلی و درمانی مناسب در این کودکان توصیه کرد.

مقدمه: دردهای شکمی مزمن و راجعه یکی از شایع ترین علل مراجعه کودکان به درمانگاه های تخصصی اطفال می باشد که سبب اضطراب والدین و کودک می شود. عامل این دردها در 20 درصد موارد هیپرکلسیوری ایدیوپاتیک می باشد. با توجه به این که هیدروکلروتیازید داروی موثری در درمان هیپرکلسیوری است لذا بر آن شدیم اثر دارو بر کاهش دردهای شکمی مزمن را در کودکان دختر مبتلا به هیپرکلسیوری ایدیوپاتیک بررسی کنیم.روش کار: در این مطالعه کارآزمایی بالینی یک سو کور 100 نفر کودک دختر 12- 5 ساله مبتلا به دردهای مزمن و راجعه شکمی که دچار هیپرکلسیوری ایدیوپاتیک بودند به روش تصادفی به دو گروه کنترل و مورد مداخله تقسیم شدند. در هر دو گروه آموزش های لازم جهت مصرف مایعات فراوان و کاهش نمک غذایی به والدین و اطفال داده شد. در گروه مورد مداخله علاوه بر این آموزش ها هیدروکلروتیازید نیز با دوز واحد روزانه 1 میلی گرم بر کیلوگرم تجویز شد. گروه کنترل به مدت 3 ماه پس از شروع رژیم غذایی و گروه مورد مداخله تا 3 ماه پس از رفع هیپرکلسیوری از لحاظ تعداد حمله های درد شکمی و علایم همراه به طور ماهانه بررسی شدند. سپس نتایج با استفاده از آزمون تی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.نتایج: نتایج مقایسه آماری نشان داد که بین میانگین تعداد دفعات درد در ماه اول 0.38، ماه دوم 0.4 و ماه سوم 0.26 در گروه مورد مداخله نسبت به میانگین درد در ماه اول 1.60، در ماه دوم 1.94 و ماه سوم 1.84 در گروه کنترل کاهش معنی داری وجود داشت (0.001>p).نتیجه گیری: به نظر می رسد که مصرف هیدروکلروتیازید به عنوان یک داروی کم خطر و ارزان با دوز واحد روزانه می تواند در کاهش دردهای شکمی مزمن و راجعه کودکان مبتلا به هیپرکلسیوری ایدیوپاتیک مؤثر باشد.